Over vervulling, verbinding en mannelijk meesterschap

Eén van de principes bij mannelijk meesterschap is een zinnetje: echte mannen kunnen wachten. Dat klinkt heel simpel, en dat is het niet. De meeste mannen hebben dit te leren. Voor sommige geldt het omgekeerde: echt lang genoeg gewacht betekent: ’tijd om te gaan’.

Vervulling van buitenaf

Als baby zijn we volledig afhankelijk van de ander voor rust en vervulling. Wanneer we honger hebben of onrust voelen, is er iemand nodig die ons voedt, vasthoudt en kalmeert. In die vroege fase leren we: vervulling komt van buitenaf. Dat patroon nestelt zich diep in ons systeem.

Het is dan ook niet vreemd dat we later, in relaties, opnieuw op zoek gaan naar diezelfde ervaring. We verwachten, vaak onbewust, dat een partner ons dat gevoel van compleet zijn kan geven. Films en liedjes versterken dat beeld: jij maakt mij gelukkig, jij vervult mij, wij zijn samen één. Maar die belofte is misleidend. Wat we zoeken bij de ander, is in essentie iets wat niet duurzaam van buitenaf kan komen.

Daarnaast namen we vroeger frequent deel aan diverse groepen; denk aan de kerk, de vereniging, de bond, etc.  Die support en het erbij horen lijkt nu ook bij die ene liefdespartner gevonden te worden. Dat leidt tot een dynamiek die ik keer op keer terugzie in mijn praktijk.

In de partnerrelatie wordt gezocht naar vervulling die daar uiteindelijk niet te vinden is. En dat geeft dan vaak een pijnlijk gevoel van afwijzing.

Het gesloten hart

Een veelvoorkomende reactie op afwijzing is dat een man zijn hart sluit. Veel mannen hebben al vroeg geleerd dat ze sterk moeten zijn: doorzetten, niet klagen, presteren, kostwinner zijn. Dat zijn waardevolle kwaliteiten. Maar er zit ook een schaduwkant aan. Wanneer presteren de dominante manier wordt om in het leven te staan, raakt een man de verbinding met zijn binnenwereld kwijt. Begrijpelijk, want hij heeft van zijn ouders niet geleerd om met emoties om te gaan of daarover te communiceren. Vaak is er ook sprake van een (emotioneel) afwezige vader. De innerlijke overtuiging die dan volgt is; ‘dan zoek ik het alleen wel uit.’

Wanneer een man de deur van zijn hart gesloten heeft, mist hij een kompas dat richting geeft aan zijn verlangen. Achter dat pantser van die gesloten hartdeur, voelt hij vaak leegte. En die leegte wil gevuld worden, het liefst door de partner. Maar die loopt tegen een dichte deur aan, vaak tot frustratie. Het heeft weinig zin om er tegenaan te duwen of erop te bonken. De klink zit aan de binnenkant. Niemand anders dan hijzelf kan de deur openen.

Vervulling van binnenuit

Er is ook een ander perspectief op liefde en verliefdheid, eentje dat ik zelf steeds meer ben gaan herkennen. Verliefdheid is niet iets wat ons zomaar overkomt vanwege de ander. We zijn zelf verantwoordelijk voor onze projecties. In de aanwezigheid van iemand op wie we verliefd worden, staan we onszelf toe om open te gaan. Het lijkt alsof het ons overkomt, maar in werkelijkheid maken we, bewust of onbewust, die keuze zelf.

Als wij zelf zo’n staat kunnen genereren, kunnen we die dan ook bewust opnieuw oproepen? Dat is een ingrijpende verschuiving. Want dan verschuift de vraag van geeft zij mij genoeg naar ben ik zelf beschikbaar. Dan is de bron van vervulling niet langer buiten jezelf, maar in jezelf.

Dat inzicht alleen is echter niet genoeg. Het vraagt ook een plek waar je dat kunt oefenen en voelen. Dat is precies wat mannenwerk biedt.

Mannenwerk in een groep

Op de Bronhoeve stoeiden we afgelopen 10,11 april twee dagen met zestien mannen. We gingen echt de diepte in op het thema relaties, intimiteit en seksualiteit.

Wanneer mannen samenkomen met de intentie om elkaar echt te ontmoeten, gebeurt er iets wezenlijks. In het begin is er vaak nog wat terughoudendheid. Maar zodra één man zich opent, volgt de rest. Binnen hele korte tijd ontstaat er een bedding van vertrouwen waarin kracht en kwetsbaarheid naast elkaar kunnen bestaan.

Wat me daarin steeds raakt, is dat mannen precies komen halen wat ze in zichzelf missen. De meer gevoelige mannen ontdekken hun kracht. De meer gepantserde mannen vinden hun kwetsbaarheid. Uiteindelijk is een steeds weer gedeelde uitkomst in het mannenwerk dat je als man steun vindt bij mannen in intimiteit, verbinding en broederschap. Dat je je verbonden weet en dat je er niet (meer) alleen voor staat.

Van claimen naar uitnodigen

Want wanneer mannen elkaar écht voeden, met verbinding, broederschap, dan verdwijnt er iets. Die chronische leegte die steeds bij de partner wil worden gevuld. Als man ben je al vervuld, want je staat er echt niet (meer) alleen voor. En dan verandert er iets in de partnerrelatie.

Je hoeft niet meer aan te dringen, maar je staat voor je verlangen en nodigt uit. Niet vanuit tekort, maar vanuit verlangen. Of je het nu krijgt, of niet.

Dat is niet alleen psychologie, het verandert de energie in de relatie. Een man die tekort heeft, dringt aan. Een man die vervuld is, schept ruimte. En in die ruimte ontstaat iets wat enkel zonder claim kan ontstaan: onvoorwaardelijke verbinding, intimiteit en erotiek.

Echte mannen kunnen wachten. Niet uit zwakte, maar uit kracht.

Op wo,do 24,25 juni gaan we op de Bronhoeve weer de diepte in tijdens de tweedaagse Seksualiteit in het Licht (Basis). Meer weten of inschrijven gaat via deze LINK.